zamiast tui

zamiast-thui_ikona

Polskie ogrody tujami* stoją. To rodzaj epidemii, która skutecznie rozprzestrzenia się  szczególnie wśród tych świeżo założonych.
Rzeczywiście żywotniki spełniają swoją rolę bardzo dobrze. Są zielone cały rok, ogólnodostępne, w przyzwoitych cenach, szybko i w większości miejsc bezproblemowo rosną oraz nie wymagają za dużo troski. W niedługim czasie dają efekt szczelnej osłony, by broń Boże nikt ani nic nie zakłócało prywatności.
Ale czy niekończące się zielone mury z roślin posadzonych jak od stempla są estetyczne?

Na szczęście widać objawy rebelii. Coraz więcej inwestorów pyta czym można tuje zastąpić i coraz więcej prosi o zamienniki. No właśnie zamienniki…
Rzeczywiście ciężko jest znaleźć roślinę, która spełniałaby wszystkie kryteria, jakie spełnia żywotnik.
Jeśli szybko rośnie, to traci liście na zimę, jeśli tworzy szczelną osłonę, to trzeba na to poczekać kilka ładnych lat itp.

Najlepsze rozwiązanie to po prostu nie projektować długich, płaskich i nudnych ścian z roślin. Tuje można posadzić tylko tam gdzie są konieczne – np. kilka sztuk na wysokości tarasu, czy dużych okien salonu. Obok można skomponować ze sobą różne gatunki roślin, dzięki którym uzyskamy efekt osłony  (propozycje na takie rozwiązania znajdą się w kolejnym artykule). Dziś zaś o tym, jakich roślin użyć, by osłonić w jednolity sposób wybraną przestrzeń w ogrodzie.

Pragnę zaznaczyć, że nie zamierzam stworzyć tu katalogu roślin na wszelkie rodzaje żywopłotów.
Kieruję się własną praktyką i preferencjami oraz kryteriami jakie spełniają tuje, czyli: osłona o wysokości minimum 150-180 cm., dość szybki wzrost, rośliny dobrze wyglądające w masie, tworzące spójne, stonowane tło, dostępne na rynku, w miarę łatwe w uprawie i nie zajmujące dużo miejsca (chodzi o szerokość).

* używam popularnej, spolszczonej wersji łacińskiej nazwy gatunku: THUJA, polski odpowiednik to ŻYWOTNIK
Pozycja apostrofów w nazwach odmian roślin może być źle wyświetlana przez niektóre wyszukiwarki!

 

Jeśli już tuje…

Można je posadzić, tylko tam, gdzie osłona jest naprawdę konieczna – na przykład wzdłuż tarasu. Żeby mimo wszystko uniknąć wrażenia „ściany” można sadzić je w „tzw. trójkę” czyli dwie w jednym rzędzie, jedna w kolejnym,a  między nimi inne – kontrastujące rośliny

osłona z tuj

Przykład, gdzie tuje stanowią osłonę tarasu – ale tylko tam, gdzie jest to niezbędne

tuje_w_trojkach

Tuje sadzone „po trzy”, między nimi kontrastujące krzewy – Salix integra ‚Hakuro – nishiki”

Drzewa i krzewy iglaste

Picea omorika – Świerk serbski.

Szybko rosnące iglaste drzewo o strzelistym, wąskim pokroju. Dorasta do 25 metrów wysokości (roczny przyrost ok. 30 cm). Ma małe wymagania zarówno względem gleby, jak i wilgotności. Nadaje się na stanowiska słoneczne i półcieniste. Żeby osiągnąć efekt zwartej osłony można sadzić w rozstawie 150 cm, jeśli osłona ma być luźniejsza –  to 200-250 cm. Dobrze też wygląda sadzony „w trójkę”.

picea-omorika
Chamaecyparis lawsoniana -Cyprysik Lawsona.

Niektórzy mylą go z tują i tylko dlatego o nim piszę. Jest to drzewo o podobnych gabarytach, ale o delikatniejszym, bardziej wertykalnie ułożonym ulistnieniu. Najszybciej rosnący wśród cyprysików. Ma dużo wyższe wymagania siedliskowe niż tuje. Poradzi sobie na miejscach słonecznych i na przeciętnych glebach. Niestety może przemarznąć, co często jest wynikiem zbyt długiego nawożenia i podlewania przez co pędy rośliny nie mają możliwości, by dobrze zdrewnieć przed zimą. Roślina dająca podobny efekt do tui – dla ich entuzjastów.

chamaecyparis

1. Chamaecyparis lawsoniana ‘Alumii Gold’
2. Chamaecyparis lawsoniana ‘Ivonne’
3. Chamaecyparis lawsoniana ‘White Spot’
4. Chamaecyparis lawsoniana ‘Columnaris’

Juniperus- jałowiec.

Najbardziej podobny do tui jest Juniperus scopulorum czyli jałowiec skalny. Ma wiele odmian, z czego najpopularniejszy to (nieśmiertelny) ‘Skyrocket’ (zielono – niebieski),  ‘Blue Arrow’ (niebiesko-szare wybarwienie), ‘Moonglow’ (niebiesko-srebrzyste wybarwienie). Jałowce skalne to drzewa dorastające do 5-10m, potrzebują słonecznego stanowiska, ale mają małe wymagania glebowe i wilgotnościowe. Wyżej wymienione odmiany charakteryzują się dość wąską średnicą 50-80 cm, dlatego można je sadzić w bardzo wąskich przestrzeniach. niemniej jednak, tworzą efekt podobny do tui – dla ich entuzjastów.

juniperus

1. Juniperus scopulorum ‘Blue Arrow’
2. Juniperus scopulorum ‘Skyrocket’
3. Juniperus chinensis ‘Spartan’
4. Juniperus scopulorum ‘Moonglow’

Taxus – Cis

To dobre rozwiązanie na miejsca zacienione (za wyjątkiem odmian o żółtawych igłach – tracą wtedy wybarwienie). Są to drzewa lub krzewy o nieco wolniejszym wzroście niż tuje (przyrost 10-15 cm rocznie, z wiekiem maleje). Szybszym wzrostem charakteryzują się odmiany z gatunku x media. Cisy nie lubią  gleb piaszczystych, suchych i kwaśnych oraz wietrznych miejsc. Są raczej odporne na mrozy, choć na pewno nie zaszkodzi osłonięcie młodych okazów na zimę. Świetnie znoszą cięcie, więc nadają się np. na formowane żywopłoty.

taxus-baccata_taxus-media-hatfieldii_hicksii

1. Taxus x media ‘Hatfieldii’
2. Taxus x media ‘Hicksii’
3. Taxus baccata ‘Fastigiata’ (stare okazy)

Picea abies – Świerk pospolity

Szybko rosnące drzewo, dorasta do 30 metrów wysokości (przyrost roczny do 50 cm). Wymaga przeciętnie zasobnej gleby, za to odpowiednio wilgotnej oraz dość wysokiej wilgotności powietrza. Odporny na mróz, nie do końca na miejskie, zanieczyszczone powietrze. Można z niego formować dość wysokie, strzyżone żywopłoty. Niestety gęsto sadzony z wiekiem ogołaca się od dołu. Dobre rozwiązanie na rozległe tereny (tani!), ogrody rustykalne, miejsca o walorach krajobrazowych.

picea-abies

Główne zdjęcie, źródło: wikimedia.commons.org
Zdjęcie w kołach: www.buckingham-nurseries.co.uk

Drzewa liściaste

Carpinus betulus – Buk pospolity

Drzewo, dorastające do 15-20 m wysokości. Naturalna forma ma koronę o średnicy 10-15m. Najlepiej rośnie na glebach żyznych, dość wilgotnych, nie kwaśnych (raczej obojętnych lub zasadowych). Dobrze radzi sobie zarówno w miejscach nasłonecznionych, jak i zacienionych. Jest dość wrażliwy na zanieczyszczenia powietrza. Odporny na mróz. Dodatkową ozdobą są liście przebarwiające się jesienią na żółto. Po uschnięciu, liście często utrzymują się na drzewie aż do wiosny co może dawać osłonę także w zimie. Roślina świetnie znosząca cięcie, można z niej formować strzyżone żywopłoty, ciąć geometrycznie same korony lub tworzyć naturalne, zwarte szpalery np. z odmiany ‘Fastigiata’.
Ciekawy efekt można także uzyskać geometrycznie przycinając korony i podsadzając niskimi roślinami.

carpinus

Carpinus betulus cięty – odpowiednio: w formie stożka, z geometryczna koroną, jako zwarta ściana.
Na ostatnim zdjęciu naturalna forma odmiany Carpinus betulus ‘Fastigiata’

GRABY_CISY

Połączenie, w strzyżonym żywopłocie, cisów i grabów. Zdjęcie wykonane w czasie łagodnej zimy, kiedy zasuszone liście grabów pozostały na drzewach.

wiele-planow-w-ogrodzie

Przykład grabów, których korony są cięte w geometryczne kubiki, podsadzonych inną roślinnością (tu akurat także strzyżoną kubicznie). Jest to bardzo ciekawe, wieloplanowe rozwiązanie, które można stosować także z innymi, niżej opisanymi drzewami. Należy jednak pamiętać, że nie wszystkie drzewa dobrze znoszą konkurencję z innych roślin u swojego podnóża, najlepiej więc drzewa sadzić w jednej linii, a dodatkowe, niższe rośliny w linii za lub przed drzewami, by korzenie nie konkurowały bezpośrednio o składniki pokarmowe.

Fagus sylvatica ‘Dawyck’, ‘Dawyck Purple’ , ‘Dawyck Dold’ – Buk pospolity odmiany: ‚Dawyck’, ‚Dawyck Purple’, ‚Dawyck Gold’

Odmiany o szybkim wzroście i kolumnowym pokroju. Dorastają do 12-15 metrów (przy średnicy korony 2-3 metry). Buki są raczej wymagającymi roślinami pod względem siedliska.  Potrzebują żyznych, dobrze uwilgoconych gleb i dość wysokiej wilgotności powietrza. Nie znoszą suszy. Nadają się na stanowiska słoneczne i półcieniste. Doskonale znoszą ciecie, więc można formować z nich geometryczne kształty – tylko korony, lub całych roślin jako zwarty, kubiczny żywopłot. Rozstawa w zależności od efektu jaki chce się osiągnąć od 2 do 4 metrów

fagus

1. Fagus sylvatica ‘Dawyck Gold’
2. Fagus sylvatica ‘Dawyck Purple’

Liriodendron tulipfera ‘Fastigiatum’ – Tulipanowiec amerykański ‘Fastigiatum’

Drzewo o wąskokolumnowym pokroju, dorasta do ok. 20 metrów wysokości i szerokości 3-4 metrów. Ozdobne z oryginalnych czteroklapowych liści (jesienią złociście żółtych) i kwiatów przypominających tulipany. Jest rośliną wymagającą odpowiednich warunków: słonecznego, zacisznego stanowiska oraz żyznej, przepuszczalnej gleby o lekko kwaśnym odczynie. Nie toleruje w bliskiej odległości  nieprzepuszczalnych nawierzchni ani zasolenia. Jest rośliną relatywnie odporną na mróz, ale w chłodniejszych rejonach kraju może przemarzać – młode egzemplarze należy okryć na zimę. Można tworzyć z niego szpalery. Rozstawa w zależności od potrzeb od 2,5 do 4 metrów.

liriodendron

Liriodendron tulipfera ‘Fastigiatum’ – przebarwienia jesienne

Betula utilis ‘Doorenbos’ – brzoza pożyteczna ‘Doorenbos’

Zwarte w pokroju, nieduże drzewo. Dorasta do 8 metrów wysokości. Charakteryzuje się intensywnie biała korą kontrastująca z zielonymi, błyszczącymi liśćmi (jesienią żółte). Roślina dość tolerancyjna względem podłoża, najlepiej rośnie na przepuszczalnej, umiarkowanie wilgotnej glebie i słonecznym, bądź lekko zacienionym stanowisku. Odporna na mróz. Dobrze wygląda sadzona w grupach  np. w tzw „trójkę” czyli naprzemiennie w dwóch rzędach. Dobrze znosi cięcie i można przycinać pędy, by zagęścić koronę i uzyskać bardziej zwarty pokrój.

betula_doorenbos

1. Betula utlis ‘Doorenbos’  prowadzona wielopniowo. Fot. Ebben Tree Nurseries, źródło: Pinterest.com
2. Pojedyńcze drzewo Betula utilis ‘Doorenbos’

 

 Krzewy liściaste

Cotoneaster lucidus – Irga błyszcząca

Krzew, dorastający do 2-3 metrów wysokości. Ozdobny z pięknych, błyszczących ciemnozielonych liści, które jesienią przebarwiają się na czerwono i pomarańczowo. Jest rośliną mało wymagającą względem podłoża – dobrze rośnie na każdej przeciętnej glebie, w miejscach słonecznych i w cieniu. Nieźle znosi suszę i warunki miejskie (jest gatunkiem często stosowanym w zieleni miejskiej), jest mrozoodporna. Jej ogromną zaletą jest fakt, że doskonale znosi cięcie, więc można z niej tworzyć zarówno szpalery formowane, jak i te, o swobodnej formie. Jej atutem jest także fakt, że dość wcześnie rozpoczyna wegetację.

cotoneaster_lucidus
Ligustrum ovalifolium ‘Aureum’ – Ligustr okrągłolistny ‘Aureum’

Krzew, dorasta do 3 metrów wysokości. Ozdobny z błyszczących, dwubarwnych żółto – zielonych liści, które w łagodniejsze zimy pozostają na krzewie (roślina półzimozielona). Jesienią może zawiązywać czarne kuliste owoce (trujące dla ludzi). Roślina mało wymagająca względem podłoża, rośnie i na glebach piaszczystych i bardziej gliniastych, odporna na susze i warunki miejskie. Dobrze znosi cięcie – nadaje się na strzyżone żywopłoty. Minusem jest nie pełna odporność na mróz (młode rośliny należy okryć na zimę) i intensywne wybarwienie liści – nie w każdym ogrodzie sprawdzi się taka ilość żółtego.
Można także zastosować podstawową wersję ligustra – Ligustrum vulgare (ligustr popolity) – zieloną, wszędzie rosnącą, odporną na mróz, ale nie zimozieloną.

ligustrum_ovalifolium_aureum

Ligustrum ovalifolium ‘Aureum’
Dolne zdjęcie, źródło: commons.wikimedia.org

Physocarpus opulifolius – Pęcherznica kalinolistna

Bardzo szybko rosnąca roślina, dorasta do 2,5-3 metrów. Popularne odmiany ‘Luteus’, czy ‘Diabolo’ mają odpowiednio żółte i bordowe liście. Na przełomie czerwca i lipca pojawiają się białe kwiaty. Pęcherznice są proste w uprawie – odporne na mróz, mało wymagające względem podłoża, dobrze znoszą zanieczyszczenia powietrza i gleby, dobrze reagują na cięcie (można strzyc na geometryczny żywopłot). Najlepiej rośnie na miejscach słonecznych i lekko półcienistych. Co dwa – trzy lata należy stosować cięcie odmładzające. Minusem jest dość charakterystyczne wybarwienie liści – żółte lub bordowe – wygląda to dobrze tylko w ogrodach o bardzo przemyślanym reżimie kolorystycznym.

physocarpus_opulifolius_diabolo_luteus

Physocaprus opulifolius ‘Luteus’ (dwa górne zdjęcia) inne odmiany o bordowych liściach : ‘Red Baron’ , ‘Summer Wine’, ‘Diable d’Or’
Dolne zdjęcie Physocaprus opulifolius ‘Luteus’ . Inna odmiana o żółtych liściach to: ‘Dart’s Gold’

13_Picea_abies_ZagwiAdAe1_big

Na zdjęciu połączenie Physocarpus opulifolius ‘Luteus’ i Picea abies ‘Zagwiżdże’

Cornus alba ‘Elegantissima’- Dereń biały ‘Elegantissima’

Szybko rosnący krzew (do 2,5 metra wysokości). Ozdobny z błyszczących, czerwonych, wzniesionych pędów – przepięknie wyglądają w stanie bezlistnym (np. zimą) oraz biało – zielonych liści, które powodują, że krzew nabiera lekkości i tytułowej elegancji. Pięknie rozjaśniają ogród. Jest to roślina mało wymagająca względem gleby, chociaż zdecydowanie najbardziej służy jej podłoże żyzne i wilgotne, w praktyce dobrze rośnie na każdej glebie. Jest wytrzymała na suszę i warunki miejskie, a także na mróz. Dobrze znosi cięcie. Świetny wybór na nieformowane żywopłoty.

cornus_alba_elegantissima
Berberis thunbergii ‘Atropurpurea’ – Berberys Thunberga ‘Atropurpurea’

Kolejny „kolorowy”, szybkorosnący krzew (dorasta do 2 metrów wysokości). Tworzy zwarte, cierniste osłony. Ozdobny z bordowych liści, jesienią intensywnie czerwonych. Roślina mało wymagająca względem podłoża, preferuje gleby lekkie i przepuszczalne. Odporna na suszę, mróz, warunki miejskie i zasolenie. Dobrze znosi cięcie. Ze względu na zwarty pokrój i ciernie można ją stosować jako obronne osłony np. przez zwierzętami.
Można stosować także inne odmiany kolumnowe (ale wtedy dorastają maksymalnie do 1,5 metra): ‘Erecta’, ‘Maria’ (żółta).

berberis_thunbergii_atropurpurea

Berberis thunbergii ‘Atropurpurea’

Ilex x meserveae – Ostrokrzew Meserwy

Krzew dorastający do 3 metrów wysokości, jednak jego wzrost jest zdecydowanie wolniejszy niż wszystkie wyżej opisane krzewy liściaste. Jego atutem są zimozielone, kolczasto ząbkowane, błyszczące, głęboko zielone liście i czerwone owoce oraz fakt, że świetnie rośnie w półcieniu i cieniu. Minusem są wymagania glebowe – gleby żyzne, wilgotne, świeże, (względem odczynu gleby jest bardziej tolerancyjny), nie pełna odporność na mróz oraz by owocował konieczność sadzenia egzemplarzy męskich i żeńskich (roślina dwupienna).
Niemniej jednak jest to niezwykle elegancki krzew. Pięknie wygląda w nieformowanych szpalerach.
Jest wiele odmian zarówno żeńskich, jak i męskich (‘Blue Boy’, ‘Blue Girl’, ‘Blue Princess’, ‘Blue Prince’). Ciekawą jest wersja ‘Blue Angel’ – jest to egzemplarz obojnaczy, zawiązujący owoce.

ilex

Zdjęcie pierwsze: Ilex x meserveae ‘Blue Boy’, źródło: www.szkolka-przytok.pl
Zdjęcie środkowe: Ilex x meserveae ‘Blue Angel’
Zdjęcie na dole : Ilex x meserveae ‘Blue Boy’

Spiraea x vanhouttei – Tawuła van Houtte’a.

Duży, szybko rosnący krzew (do 2,5 m wysokości). Jego atutem jest obfite kwitnienie (białe kwiaty, pojawiają się w połowie maja), wtedy krzewy, szczególnie te sadzone w większych grupach wyglądają imponująco. Po kwitnieniu staje się niewyróżniającą rośliną o zielonych liściach, które jesienią przebarwiają się na żółto. Odporny na mróz i warunki miejskie, niewymagający względem podłoża. Wymaga słonecznego stanowiska. To dobry wybór, by mieć wiosną w ogrodzie imponujący, nieformowany, obficie kwitnący żywopłot, a w dalszej części sezonu nieinwazyjne, zielone tło dla innych, kwitnących roślin w ogrodzie.

spiraea_vanhouttei

Spiraea x vanhouttei

 

 Pnącza

Parthenocissus tricuspidata ‘Veitchii’ – Winobluszcz trójklapowy ‘Veitchii’

Szybko rosnące, samoczepne pnącze, dorastające do 20 metrów wysokości (przyrost roczny 1-2 metry). Ozdobne z z błyszczących, intensywnie zielonych, trójklapowych liści, jesienią przebarwiających się na czerwono. Nie ma specjalnych wymagań glebowych, lubi miejsca słoneczne i półcieniste – głównie wschodnie i zachodnie ściany. Istnieje ryzyko przemarznięcia młodych roślin. Dobry na mury, ściany, płoty. Ma przylgi ale może owijać się wokół podpory także wąsami.
Żeby jesienią uzyskać ciekawy efekt kolorystyczny, można posadzić obok siebie dwa inne gatunki winobluszczu – Parthenocissus quinquefolia ‚Red wall’ i ‚Yellow wall’ – które odmiennie się wybarwiają – pierwszy na czerwono, drugi na żółto.

parthenocissus-tricuspidata-veitchii

Parthenocissus tricuspidata ‘Veitchii’

9

Przykład wieloplanowego rozstrzygnięcia osłony. W tle zielona ściana z pnącza.
Źródło: pinterest.com

Vitis riparia – Winorośl pachnąca

Silnie rosnące zielone pnącze. Dorasta do 10 metrów wysokości, przyrost roczny nawet do 2 metrów. Liście przebarwiają się jesienią na żółto. Kwitnie niepozornie w maju i czerwcu, kwiaty męskie silnie pachnące. Nie ma szczególnych wymagań glebowych, toleruje zasolenie, odporne na mróz. Świetnie osłania mury, ściany, płoty. Daje szybki efekt.

vitis_riparia_zielonyfront

Vitis riparia, fot. zielonyfront.pl

Hedera helix – Bluszcz pospolity

Pnącze zimozielone, najlepiej rosnące w cieniu i półcieniu, nadaje się więc się na różne „kłopotliwe” miejsca w ogrodzie. Dorasta do 20 metrów wysokości, ale rośnie wolniej niż wyżej wymienione (0,5 – 1 metra rocznie). Ozdobne ze skórzastych, ciemnozielonych liści. Lubi miejsca o dostatecznie wilgotnej glebie, nie lubi kwaśnego podłoża, dobrze radzi sobie w warunkach miejskich. Nie w pełni odporne na mróz. Wspina się przy pomocy korzeni przybyszowych – można nim obsadzać ściany, mury, ogrodzenia, pnie dużych drzew. Można sadzić także jako roślinę okrywową.

hedera-helix

Hedera helix

Aristolochia durior (Aristolochia macrophylla, Aristolochia sipho) – Kokornak wielkolistny

Silnie rosnące pnącze o ogromnych liściach. Dorasta do 10 metrów (przyrost roczny do 2 metrów). Ozdobny z sercowatych, ciemnozielonych liści (jesienią żółte) oraz oryginalnych, małych, brązowych kwiatów pojawiających się w maju i czerwcu. Lubi żyzne i świeże gleby, najlepiej rośnie w półcieniu i cieniu. Na suchych, słonecznych stanowiskach atakowany jest przez przędziorki. Dobrze znosi warunki miejskie i mróz. Ponieważ silnie rośnie potrzebuje solidnych podpór – pergoli, altan, wysokich ogrodzeń, słupów, kolumn i starych drzew. Dobrze znosi cięcie, więc można ograniczać jego masę, w przypadku zbyt silnego rozrostu.

Aristolochia_durior

Aristolochia durior

Humulus lupulus ‘Aureus’ – Chmiel zwyczajny ‘Aureus’

Pnąca bylina (na zimę obumiera część nadziemna, roślina zimuje przy pomocy organów podziemnych). Rośnie bardzo szybko, osiąga nawet 6 metrów wysokości w ciągu roku. Ozdobna z żółtych liści, ładnie wybarwionych przez cały okres wegetacji, jesienią zaś z żółtych „szyszek”. Wymaga świeżych, dostatecznie wilgotnych, żyznych gleb, stanowisk słonecznych lub lekko półcienistych. Mrozoodporna.

humulus_lupulus_aureus

Humulus lupulus ‘Aureus’, źródło: 3.pb.blogspot.com

chmiel-polkolumny

Humulus lupulus ‘Aureus’ , źródło: zielonyfront.pl

 

 

 

 

16 Comments

  • Odpowiedz Wrzesień 29, 2014

    Piotr S.

    Ciekawą jest wersja ‘Blue Angel’ – jest to egzemplarz obojnaczy, zawiązujący owoce.

    Witam, własnie kupiłem tę odmianę na żywopłot i nie wiem czy mam szukać osobnika męskiego, ponieważ tylko tutaj jest napisane, że „egzemplarz obojnaczy”?

    • Odpowiedz Październik 27, 2014

      Anna Kurowska

      Nie nie musi pan szukać osobnika męskiego. ‚Blue Angel’ ma cechy męskie i żeńskie i powinien zawiązać owoce.

  • Odpowiedz Marzec 3, 2015

    Beata

    Cieszę się,ze podobnie jak ja lubicie alternatywy,tuje zwyczajnie opatrzyły się,są nudne i monotonne.Mam nadzieję,że i właściciele domków również odchodzą od tego „modelu”nasadzeń i szukają ciekawych rozwiązań.

  • Odpowiedz Marzec 10, 2015

    mama_i_ja

    Bardzo przydatny i „oświecający” artykuł!!!
    Sama stoję przed zamiarem założenia żywopłotu, a tuje, rosnące na prawie każdej działce mnie przerażają. Pomimo, iż mąż usilnie skłaniał się ku tui, udało mi się przeforsować czerwony berberys.
    Jeszcze nie posadzony, ale czeka na cieplejsze dni. Zastanawiam się nad posadzeniem go naprzemiennie z zielonym berberysem lub z pęcherznicą…
    Ale trochę obawiam się takiego zestawienia….
    Może jakaś sugestia, porada?

  • Odpowiedz Kwiecień 9, 2015

    Lode

    Niektóre z nich naprawdę fajnie mogą współgrać z niektórymi rodzajami ogrodzeń.

  • Odpowiedz Czerwiec 7, 2015

    Bogus

    Mam potrzebę „odgrodzenia” się wizualnie od sąsiadów (staruszkowie z bajzlem za płotem z siatki) próbowałem bluszczem ale miejsce jest północne (sąsiadów) słaba gleba i parę dużych drzew za płotem czyli efekt mizerny. Proszę o propozycje czegoś co da szybko rezultaty – rozważam wiąz (tak a propos brakuje w sieci zdjęć żywopłotów liściastych w okresie bezlistnym).

  • […] zamiast tui […]

  • Odpowiedz Styczeń 19, 2016

    pszczelarnia

    Mały błąd: carpinus betulus to nie jest buk tylko grab:).

  • Odpowiedz Marzec 14, 2016

    Mihata

    Super artykuł !!! właśnie szukałam informacji na temat ” zielonego ogrodzenia ” , a tu tyle cennych informacji :-) Gratuluję posta, na pewno będę zaglądać na green thinking.

    Pozdrawiam Basia

  • Odpowiedz Wrzesień 13, 2016

    Janek

    Ja również jestem w trakcie poszukiwania informacji na temat „zielonego ogrodzenia” i wygląda na to, że chyba znalazłem, to czego szukałem. Super artykuł!

  • Odpowiedz Październik 11, 2016

    wiosenka

    Rośliny iglaste są najpopularniejsze, ale widać trend odchodzenia od nich i szukania alternatywy. Dla mnie krzewy ozdobne, szczególnie w zieleni miejskiej, robią ogromne wrażenie. Wiele z nich mieni się różnymi kolorami jesienią co jest dodatkowym atutem.
    Również często widać zamianę iglaków na pnącza. Każdy i tak ma ogrodzoną posesję, a pnącza zdecydowanie szybciej rosną. Ja do tego zestawienia wrzuciłabym jeszcze szybko rosnący wiciokrzew zaostrzony – zimozielony!

  • Odpowiedz Październik 13, 2016

    ogrodniczka

    Ekstra zestawienie. Czegoś takiego w internecie ze świecą szukać.
    Mi również przejadły się wszelkie tuje, które są sadzone na potęgę.
    Osobiście najbardziej podobają mi się ogrodzenia z wiciokrzewu zaostrzonego oraz berberysów.

  • Odpowiedz Listopad 22, 2016

    EWA

    Bardzo ciekawy artykuł. Nie skupia się na krytyce osób, które rzeczywiście mają zielone ściany z tuj, ale proponuje konstruktywne rozwiązania. Niestety czasami sąsiadów się nie wybiera. Bardzo często po prostu właściciele nowych domów nie mają ochoty oglądać przez swoje okna bałaganu u sąsiadów. Sama jestem na etapie wyboru projektu domu i już widzę jak ciężko w gotowych projektach znaleźć taki, w którym dodatkowo duże okna nie będą usytuowane od strony „problematycznego” sąsiada.

  • Odpowiedz Kwiecień 13, 2017

    SzczeArt

    Fantastyczny artykuł. Ciekawe podejście do tematu.Kiedy kontynuacja?

  • Odpowiedz Sierpień 19, 2017

    Stanisław Misiaczek

    Hej, bardzo wolno ładuje się strona na mobilce

  • Odpowiedz Wrzesień 28, 2017

    isz

    Tuje sadzone są najczęściej bo szybko tworzą zwarty mur chroniący od kurzu,hałasu, wzrokiem sąsiadów. Ponadto nie zajmują miejsca i nie sypią się na podwórko lub parking sąsiadów. Proponowane zamienniki nie spełniają tej roli lub są bardziej podatne na choroby.

Leave a Reply